Gazetarja që nuk u pajtua me sipërfaqen dhe e jetoi mendimin si lëvizje..

U shua Rezarta Reçi, dhe me të u shua një zë i rrallë i gazetarisë shqiptare, një zë që nuk i frikësohej thellësisë.

Rezarta nuk e trajtoi gazetarinë si profesion karriere, por si mënyrë të jetuari. Ajo kërkonte të kuptonte përpara se të gjykonte, të shpjegonte përpara se të akuzonte, të ndriçonte përpara se të bindte. Në një kohë ku opinioni shpesh zëvendëson analizën, Rezarta këmbënguli te fjalia e menduar, te pyetja e saktë dhe te reflektimi që nuk kërkon duartrokitje.

Shkrimet e saj nuk vinin nga nevoja për të qenë e pranishme, por nga nevoja për të qenë e ndershme me veten dhe me lexuesin. Ajo nuk shkruante për të mbyllur tema, por për t’i hapur ato. Nuk prodhonte përgjigje të gatshme, por krijonte hapësirë për mendim. Ky ishte guximi i saj i vërtetë.

Rezarta ishte gazetare e ndjeshme, por jo sentimentale; kritike, por jo cinike; e thellë, por jo e largët. Ajo e kuptonte se fjala ka peshë dhe përgjegjësi. Dhe pikërisht për këtë, nuk e përdori kurrë si armë.

Në një nga shkrimet e saj më të ndjera, ajo shkruante për dëshirën për të ikur e re nga kjo jetë, jo si dorëzim, por si vetëdije për përkohshmërinë. Ishte një reflektim i dhimbshëm dhe i bukur njëkohësisht, një përballje e qetë me fundin, e rrallë për një shoqëri që shmang të flasë për të vërtetat e mëdha.

Rezarta e jetoi mendimin si lëvizje. Nuk u ngul në pozicione të ngrira. Nuk u bë pjesë e kasteve, klaneve apo narrativave të gatshme. Ajo ishte gjithmonë në kërkim, dhe ky kërkim e bënte të lirë.

Largimi i saj i parakohshëm është një humbje e madhe për gazetarinë, por edhe për hapësirën publike shqiptare, që ka gjithnjë e më pak zëra që dinë të heshtin, të mendojnë dhe të flasin vetëm kur fjala është e nevojshme.

Rezarta Reçi nuk la pas thjesht artikuj. Ajo la një mënyrë të të menduarit. Dhe kjo është trashëgimi e rrallë.

U prehtë në paqe.

Dhe fjala e saj mbettë në lëvizje./Pamfleti